Stop Funding “Justice for Iran” Until Full Transparency Is Provided
Das Anliegen
هممیهنان عزیز!
این متن به شش زبان انگلیسی، آلمانی، فارسی، فرانسه، عربی و هلندی در اینجا منتشر شده است.
This statement has been published in five languages: English, German, Persian, French, Arabic and Dutsch.
Stop Funding “Justice for Iran” Until Full Transparency Is Provided
Addressed to the financial sponsors of human rights projects related to Iran, including:
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, the Ministry of Foreign Affairs of the Netherlands, the European Parliament, and the U.S. Department of State, Bureau of Near Eastern Affairs
We, the undersigned, call for immediate transparency regarding the allocation and spending of millions of dollars in grants awarded to individuals and organizations operating under the banner of “Justice for Iran” and the defense of human and minority rights, but who in practice, through cult-like, undemocratic, and repressive conduct, have severely damaged public trust.
For years, individuals such as Soheila Amin-Tehrani (known as Shadi Amin), Shadi Sadr, and their affiliated network have obtained significant international funding under labels such as “women’s rights,” “sexual/gender minority rights,” and “combating impunity.”
However, not only is there insufficient evidence showing that these funds have been used for the purposes for which they were granted, but they have also largely been used to discredit critics, file baseless legal complaints against independent journalists, and settle political scores in exile.
Repeatedly, instead of focusing on exposing the crimes of the Islamic Republic, these individuals have turned their struggle against secular opposition groups, nationalist movements, independent activists, and even diaspora protesters who have played a crucial role in organizing and supporting popular uprisings.
A clear example of this behavior is the formal legal complaint filed by Ms. Shadi Amin against an exiled female journalist with over 40 years of political and media experience, whose only “crime” was to raise questions about the use of these funds, expose cult-like organizational structures, and publish the silenced testimonies of some victims and their families.
According to international press freedom laws, journalists are entitled to:
The right to seek news and information, including carrying the tools and equipment necessary for their profession. This right includes the ability to access events and places deemed newsworthy.
The right to interpret and comment, which primarily concerns the freedom to criticize and express viewpoints.
The right to personal safety, since journalists are often subject to violent threats and reputational attacks.
Governments are obligated to protect journalists from such threats and ensure that no individual, whether acting in an official or unofficial capacity, endangers their security — directly or indirectly.
Recently, investigative journalist Ghazal Madarian, based in the United States, published documents revealing that over three million dollars in funding was allocated to these individuals and their network by the U.S. government alone — including for a project titled Faces of Crime.
According to available data, the Sigrid Rausing Trust has also been one of the major funders of this network.
Despite these considerable sums, no transparent or public report on how this funding has been spent has ever been published.
We are deeply concerned that financial resources meant to empower Iranian civil society and support victims have become tools for power consolidation, censorship, and the suppression of independent voices — especially journalists — in exile
Therefore, we, the undersigned, respectfully and sincerely call on you to
Publish the complete list of grants awarded to these individuals and organizations.
Transparently investigate how these funds have been spent, particularly in legal actions against critics.
In cases where evidence of financial misuse, intimidation, or unethical behavior exists, initiate an independent review process and suspend further funding.
Restore the credibility of the concept of “justice for Iran” — not as the name of an organization, but as a genuine public demand for transparency, accountability, and professional ethics in human rights work.
As part of the silenced voices of victims, censored activists, and pressured journalists, we sign this petition.
Moreover, under international journalism protection laws, institutions and international organizations are obliged to defend journalists against such threats and uphold their rights.
Akhatar Ghassemi, Independent Journalist and Political Activist (Germany)
Ghazal Madarian, Investigative Journalist (United States)
Stoppen Sie die Finanzierung von „Justice for Iran“, bis vollständige Transparenz gewährleistet ist
An die Geldgeber von Menschenrechtsprojekten im Zusammenhang mit dem Iran, darunter:
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, das Außenministerium der Niederlande, das Europäische Parlament und das Bureau of Near Eastern Affairs des US-Außenministeriums (U.S. Department of State, Bureau of Near Eastern Affairs)
Wir, die Unterzeichner dieser Petition, fordern eine sofortige Transparenz hinsichtlich der Vergabe und Verwendung von Millionen Dollar an Fördermitteln, die an Personen und Organisationen vergeben wurden, die angeblich unter dem Namen „Justice for Iran“ und im Namen der Verteidigung der Menschen- und Minderheitenrechte agieren, in der Praxis jedoch durch sektenartiges, undemokratisches und unterdrückerisches Verhalten das öffentliche Vertrauen erheblich beschädigt haben.
Seit Jahren erhalten Personen wie Soheila Amin-Tehrani (bekannt als Shadi Amin), Shadi Sadr und ihr nahestehendes Netzwerk bedeutende internationale Fördermittel unter Bezeichnungen wie „Frauenrechte“, „Rechte sexueller/genderbezogener Minderheiten“ oder „Kampf gegen Straflosigkeit“.
Es gibt jedoch nicht nur einen Mangel an Belegen dafür, dass diese Mittel im Sinne der ursprünglichen Förderziele verwendet wurden, sondern vielmehr zahlreiche Hinweise darauf, dass sie hauptsächlich zur Diffamierung von Kritikern, zur Einleitung unbegründeter rechtlicher Verfahren gegen unabhängige Journalist*innen und zur Abrechnung mit politischen Gegnern im Exil eingesetzt wurden.
Diese Personen haben ihre Angriffe wiederholt nicht gegen das islamische Regime im Iran, sondern gegen die säkulare Opposition, nationalistische Kräfte, unabhängige Aktivist*innen und sogar gegen Exil-Protestierende gerichtet, die eine bedeutende Rolle bei der Organisation und Unterstützung von Volksaufständen gespielt haben.
Ein deutliches Beispiel für ein solches Verhalten ist die offizielle Klage von Frau Shadi Amin gegen eine im Exil lebende Journalistin mit über 40 Jahren Erfahrung im politischen und medialen Bereich — deren einziges „Vergehen“ darin bestand, Fragen zur Verwendung der Fördermittel zu stellen, sektenartige Strukturen aufzudecken und die unterdrückten Stimmen einiger Betroffener und ihrer Familien öffentlich zu machen.
Laut internationalem Presserecht haben Journalist*innen folgende Rechte:
Das Recht auf Informationsbeschaffung, einschließlich des Zugangs zu Informationsquellen und dem Mitführen beruflicher Ausrüstung.
Das Recht auf Analyse und Kommentierung, das eng mit der Meinungsfreiheit und dem Recht auf Kritik verknüpft ist.
Das Recht auf körperliche Unversehrtheit, da Journalist*innen häufig Bedrohungen ausgesetzt sind, sowohl physischer als auch rufschädigender Natur.
Staaten sind verpflichtet, Journalist*innen vor solchen Bedrohungen zu schützen und sicherzustellen, dass weder staatliche noch nichtstaatliche Akteure direkt oder indirekt ihre Sicherheit gefährden.
Vor Kurzem hat die in den USA ansässige investigative Journalistin Ghazal Madarian Dokumente veröffentlicht, aus denen hervorgeht, dass allein von der US-Regierung über drei Millionen Dollar an diese Personen und ihr Netzwerk vergeben wurden — unter anderem für ein Projekt mit dem Titel Faces of Crime.
Laut vorliegenden Informationen zählt auch der Sigrid Rausing Trust zu den Förderern dieses Netzwerks.
Trotz dieser erheblichen Summen wurde bislang kein transparenter und öffentlicher Bericht über die Mittelverwendung veröffentlicht.
Wir sind zutiefst besorgt darüber, dass finanzielle Ressourcen, die zur Stärkung der iranischen Zivilgesellschaft und zur Unterstützung von Betroffenen gedacht sind, heute als Instrumente für Machtmissbrauch, Zensur und die Unterdrückung unabhängiger Stimmen — insbesondere von Journalist*innen im Exil — missbraucht werden.
Daher fordern wir, die Unterzeichner dieser Petition, mit Respekt und Nachdruck:
Die Veröffentlichung der vollständigen Liste der vergebenen Fördermittel an die betreffenden Personen und Organisationen.
Eine transparente Prüfung der Mittelverwendung, insbesondere im Zusammenhang mit Klagen gegen Kritiker*innen.
Im Falle von Hinweisen auf finanziellen Missbrauch, Einschüchterung oder unethisches Verhalten die Einleitung einer unabhängigen Untersuchung sowie die Aussetzung weiterer Finanzierungen.
Die Wiederherstellung der Glaubwürdigkeit des Begriffs „Gerechtigkeit für Iran“ – nicht als Name einer Organisation, sondern als legitime Forderung der Bevölkerung nach Transparenz, Rechenschaft und ethischem Verhalten im Bereich der Menschenrechtsarbeit.
Als Teil der zum Schweigen gebrachten Stimmen von Betroffenen, zensierten Aktivistinnen und unter Druck stehenden Journalistinnen unterzeichnen wir diese Petition.
Internationale Institutionen und Organisationen sind zudem verpflichtet, gemäß den geltenden Regeln des internationalen Presserechts, Journalist*innen vor solchen Bedrohungen zu schützen.
Akhatar Ghassemi, freie Journalistin und politische Aktivistin (Deutschland)
Ghazal Madarian, investigative Journalistin (USA)
✉️ خطاب به نهادهای تأمینکننده بودجه برای پروژههای حقوق بشری ایران، از جمله:
Sigrid Rausing Trust، Hivos، National Endowment for Democracy (NED)، Open Society Foundations (OSF)، Heinrich Böll Stiftung، Google.org، European Endowment for Democracy (EED)، USAID، وزارت خارجهی هلند، پارلمان اروپا، و Bureau of Near Eastern Affairs از وزارت خارجهی ایالات متحده (U.S. Department of State, Bureau of Near Eastern Affairs)
ما، امضاکنندگان این دادخواست، خواهان شفافسازی فوری دربارهی نحوهی تخصیص و مصرف میلیونها دلار کمک مالی (فاند) به اشخاص و گروههایی هستیم که ظاهراً بهنام «عدالت برای ایران» و دفاع از حقوق بشر و اقلیتها، ولی در عمل با رفتاری فرقهای، غیردموکراتیک و سرکوبگرانه، اعتماد عمومی را بهشدت خدشهدار کردهاند
برای سالها، افرادی مانند سهیلا امینترابی معروف به شادی امین، شادی صدر و شبکهی نزدیک به آنها، با عناوینی چون «حقوق زنان»، «حقوق اقلیتهای جنسی/جنسیتی» و «مبارزه با مصونیت»، موفق به جذب کمکهای مالی کلان از نهادهای بینالمللی شدهاند.
اما نهتنها شواهد کافی که بیانگر اختصاص دادن این منابع در جهت اهدافی که دلیل اصلی حمایت نهادهای بینالمللی بودهاند، در دست نیست، بلکه عمدتاً برای تخریب منتقدان، تشکیل پروندههای واهیِ حقوقی علیه خبرنگاران مستقل، و تسویهحسابهای سیاسی در تبعید مورد استفاده قرار گرفتهاند
این افراد، بارها و بارها بهجای تمرکز بر افشای جنایات جمهوری اسلامی، مبارزهی خود را متوجه اپوزیسیون سکولار، نیروهای ملیگرا، فعالان مستقل، و حتی معترضان خارجنشینی کردهاند که خود نقش قابلتوجهی در تدارک و پشتیبانی اعتراضات مردمی داشتهاند.
نمونهی روشن این رفتار، شکایت رسمی خانم شادی امین از یک خبرنگار زن تبعیدی با بیش از ۴۰ سال سابقه فعالیت سیاسی و رسانهای است؛ کسی که تنها «جرم» او، طرح پرسش دربارهی نحوهی هزینهکرد این فاندها، افشای ساختارهای فرقهای، و انتشار روایتهای خاموششدهی برخی از آسیبدیدگان و خانوادههایشان بوده است.
با توجه به اینکه مهمترین حق روزنامهنگاران در قوانین بینالمللی حوزه مطبوعات، برخورداری از:
۱. «حق جستجوی» اخبار و اطلاعات و همراه داشتن ابزارها و ملزومات حرفهای است.
۲. حق تحلیل و تفسیر، که عمدتاً به آزادی انتقاد و بیان دیدگاهها مربوط میشود.
۳. حق برخورداری از امنیت جانی، چرا که خبرنگاران در معرض تهدیدهای جانی و حیثیتی هستند.
دولتها موظفاند با هرگونه تهدید خشونتآمیز علیه خبرنگاران برخورد کرده و اجازه ندهند هیچکس، اعم از دولتی یا غیردولتی، امنیت این افراد را تهدید کند.
بهتازگی نیز غزال مدیریان، خبرنگار تحقیقی ساکن آمریکا، اسنادی را منتشر کرده که نشان میدهد تنها از دولت ایالات متحده، بیش از سه میلیون دلار فاند به این افراد و شبکهی وابسته به آنها اختصاص داده شده است ـ از جمله برای پروژهای با عنوان Faces of Crime.
همچنین طبق اطلاعات موجود، Sigrid Rausing Trust نیز یکی از حامیان مالی این شبکه بوده است.
با وجود این مبالغ قابلتوجه، تاکنون هیچ گزارش شفاف و عمومی از نحوهی هزینهکرد این کمکها منتشر نشده است.
ما عمیقاً نگران آن هستیم که منابع مالیای که باید صرف توانمندسازی جامعهی مدنی ایران و حمایت از آسیبدیدگان شود، امروز به ابزاری برای قدرتطلبی، سانسور، و سرکوب صداهای مستقل و بهویژه خبرنگاران در تبعید بدل شده است.
از همینرو، ما امضاکنندگان این نامه، با احترام و صداقت، از شما تقاضا داریم:
۱. فهرست کامل کمکهای مالی اعطا شده به این اشخاص و سازمانها را منتشر کنید.
۲. نحوهی مصرف این بودجهها، بهویژه در پروندههای قضایی علیه منتقدان، را بهطور شفاف بررسی نمایید.
۳. در صورت وجود شواهد سوءاستفاده مالی، تهدید یا رفتار غیراخلاقی، روند بررسی مستقل و توقف تأمین بودجه را در دستور کار قرار دهید.
۴. ما خواهان بازگرداندن اعتبار به مفهوم «عدالت برای ایران» هستیم – نه بهعنوان نام یک سازمان، بلکه بهعنوان مطالبهی مردم برای شفافیت، پاسخگویی، و اخلاق حرفهای در فعالیتهای حقوق بشری.
۵. ما بهعنوان بخشی از صدای خاموششدهی آسیبدیدگان، فعالان سانسورشده، و خبرنگاران تحت فشار، این درخواست را امضا میکنیم.
همچنین بر اساس قوانین و مقررات بینالمللی حقوق خبرنگاران، نهادها و تشکیلات بینالمللی موظفاند برای حفظ حقوق این قشر، از خبرنگاران در برابر این تهدیدها حمایت نمایند.
اختر قاسمی، خبرنگار آزاد و فعال سیاسی (آلمان)
غزال مدیریان، خبرنگار تحقیقی (ایالات متحده)
🇫🇷 Traduction française fidèle du texte du pétition :
Arrêtez de financer « Justice for Iran » jusqu’à ce qu’une transparence totale soit garantie
Adresse aux bailleurs de fonds des projets de défense des droits humains liés à l’Iran, notamment :
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, ministère des Affaires étrangères des Pays‑Bas, Parlement européen, et Bureau of Near Eastern Affairs du Département d’État des États‑Unis.
Nous, soussigné·e·s, demandons une transparence immédiate concernant l’attribution et l’utilisation de millions de dollars de subventions accordées à des personnes et groupes agissant sous la bannière « Justice for Iran » et prétendant défendre les droits humains et les droits des minorités, mais qui, dans les faits, par un comportement sectaire, antidémocratique et répressif, ont gravement entamé la confiance du public.
Depuis des années, des personnes telles que Soheila Amin‑Tehrani (connue sous le nom de Shadi Amin), Shadi Sadr et leur réseau affilié reçoivent des financements considérables de la part d’organisations internationales sous des labels tels que « droits des femmes », « droits des minorités sexuelles/de genre » et « lutte contre l’impunité ».
Cependant, non seulement il n’existe pas de preuves suffisantes que ces fonds aient été utilisés aux fins initialement prévues, mais il est également manifeste qu’ils ont principalement servi à discréditer des critiques, déposer des plaintes juridiques infondées contre des journalistes indépendants, et régler des comptes politiques dans l’exil.
À plusieurs reprises, au lieu de se concentrer sur l’exposé des crimes du régime iranien, ces personnes ont orienté leur action contre l’opposition laïque, les mouvements nationalistes, les activistes indépendants, et même les manifestant·e·s de la diaspora qui ont joué un rôle significatif dans l’organisation et le soutien des soulèvements populaires.
Un exemple clair est la plainte formelle déposée par Mme Shadi Amin contre une journaliste exilée avec plus de 40 ans d’expérience politique et médiatique — dont seul « crime » était de questionner l’utilisation de ces fonds, dénoncer des structures sectaires, et publier les témoignages tus de certaines personnes concernées et de leurs familles.
Conformément au droit international de la presse, les journalistes ont les droits suivants
Le droit d’investigation, y compris d’accès aux informations et au matériel professionnel.
Le droit à l’analyse et à la critique, lié à la liberté d’expression.
Le droit à la sécurité personnelle, puisque les journalistes sont exposés à des menaces physiques ou réputationnelles.
Les États sont tenus de protéger les journalistes contre ces menaces et de veiller à ce qu’aucune entité, publique ou privée, directe ou indirecte, ne compromette leur sécurité.
Récemment, la journaliste d’investigation Ghazal Madarian, installée aux États‑Unis, a publié des documents qui révèlent que plus de trois millions de dollars ont été alloués, par le gouvernement américain uniquement, à ces personnes et à leur réseau — notamment pour un projet intitulé Faces of Crime.
Selon les informations disponibles, le Sigrid Rausing Trust figure également parmi les principaux bailleurs de ce réseau.
Malgré ces montants considérables, aucun rapport transparent ou public sur l’utilisation de ces fonds n’a jamais été publié.
Nous sommes profondément préoccupés que des ressources censées renforcer la société civile iranienne et soutenir les victimes soient devenues des instruments de consolidation du pouvoir, de censure et de répression des voix indépendantes — notamment des journalistes en exil.
Par conséquent, nous, soussigné·e·s, appelons respectueusement et fermement :
À publier la liste complète des subventions attribuées à ces individus et organisations.
À enquêter de manière transparente sur l’usage de ces fonds, notamment dans les procédures juridiques contre les critiques.
En cas de preuves de mauvaise utilisation financière, d’intimidation ou de comportements contraires à l’éthique : initier un examen indépendant et suspendre tout financement ultérieur.
À rétablir la crédibilité du concept de « Justice for Iran » — non comme nom d’organisation, mais comme exigence légitime du peuple pour transparence, redevabilité et éthique professionnelle dans le travail en droits humains.
En tant que porte-voix des victimes réduites au silence, des activistes censuré·e·s et des journalistes sous pression, nous signons cette pétition.
De plus, selon les lois internationales protégeant les journalistes, les institutions et organisations internationales doivent défendre les droits des journalistes et les protéger contre ces menaces.
Akhatar Ghassemi, journaliste indépendante et activiste politique (Allemagne)
Ghazal Madarian, journaliste d’investigation (États-Unis)
🇸🇦 الترجمة باللغة العربية الدقيقة:
أوقفوا تمويل “Justice for Iran” حتى يتم ضمان الشفافية الكاملة
موجه إلى الجهات الممولة لمشاريع حقوق الإنسان المتعلقة بإيران، بما في ذلك:
Sigrid Rausing Trust، Hivos، National Endowment for Democracy (NED)، Open Society Foundations (OSF)، Heinrich Böll Stiftung، Google.org، European Endowment for Democracy (EED)، USAID، وزارة الخارجية الهولندية، البرلمان الأوروبي، و Bureau of Near Eastern Affairs التابع لوزارة الخارجية الأمريكية.
نحن الموقعون على هذا الالتماس، نطالب بشفافية فورية بشأن تخصيص وإنفاق ملايين الدولارات من المنح التي مُنحت لأفراد ومجموعات تُعرف باسم “Justice for Iran” وتدّعي الدفاع عن حقوق الإنسان وحقوق الأقليات، لكنها في الواقع، بسلوك طائفي وغير ديمقراطي وقمعي، أضرت بثقة الجمهور بشكل كبير.
على مدى سنوات، تلقت شخصيات مثل سوهيلا أمين-تهراني (المعروفة باسم شادي أمين)، شادي صدر وشبكتهم التمويل الدولي الكبير تحت شعارات مثل “حقوق النساء”، “حقوق الأقليات الجنسية/الجندرية”، و”مكافحة الإفلات من العقاب”.
لكن، ليس فقط لا توجد أدلة كافية تُظهر أن هذه الموارد استخدمت للأهداف الأصلية التي من أجلها مُنحت، بل لقد استُخدمت إلى حد كبير لتشويه سمعة النقّاد، رفع دعاوى قضائية كيدية ضد الصحفيين المستقلين، وتصفية حسابات سياسية في المنفى.
بدلاً من التركيز على كشف مجازر النظام الإيراني، وجهت جهودهم مرارًا ضد المعارضة العلمانية، القوى القومية، الناشطين المستقلين، وحتى المتظاهرين في الشتات الذين لعبوا دورًا مهمًا في تنظيم ودعم الاحتجاجات الشعبية.
مثال واضح على ذلك هو الدعوى القضائية المرفوعة رسميًا من قبل السيدة شادي أمين ضد صحفية لاجئة لها أكثر من ٤٠ عامًا من الخبرة السياسية والإعلامية — والتي كان “جرمها” الوحيد طرح أسئلة حول كيفية استخدام هذه الأموال، وكشف هياكل تنظيمية طائفية، ونشر شهادات مكتومة لبعض الضحايا وعائلاتهم.
وفقًا للقوانين الدولية لحماية حرية الصحافة، يحق للصحفيين:
١. الحق في التحري عن الأخبار والمعلومات، بما في ذلك الوصول إلى الأماكن المشتبه أن فيها أحداث ذات قيمة إخبارية وحمل أدوات العمل الضرورية.
٢. الحق في التحليل والتعبير — أي حرية النقد وإبداء الرأي.
٣. الحق في الحماية البدنية، حيث يتعرض الصحفيون لمخاطر تهديدات جسدية وسمعية.
المطلوب من الدول أن تحمي الصحفيين من هذه التهديدات، وأن تمنع أي جهة، حكومية كانت أو غير حكومية، مباشرة أو غير مباشرة، من المساس بأمانهم.
مؤخرًا، نشرت الصحفية الاستقصائية غزال مداريان، المقيمة في الولايات المتحدة، وثائق تُظهر أن أكثر من ثلاثة ملايين دولار تم تخصيصها من الحكومة الأمريكية لهذه الأشخاص وشبكتهم — بما في ذلك مشروع بعنوان Faces of Crime.
وكذلك، وفقًا للمعلومات المتوفرة، فإن Sigrid Rausing Trust كانت من الجهات الممولة لهذا الشبكة.
على الرغم من هذه المبالغ الضخمة، لم يتم نشر أي تقرير شفاف أو علني عن كيفية صرف هذه الأموال.
نحن قلقون بعمق من أن الموارد المالية التي كان من المفترض أن تُستخدم لتعزيز المجتمع المدني الإيراني ودعم المتضررين، قد تحولت إلى أدوات لاستغلال السلطة، الرقابة، وقمع الأصوات المستقلة — وخاصة الصحفيين في المنفى.
لذا، نحن الموقعون على هذا الالتماس، نوجه نداءً محترمًا وجادًا:
١. تقديم قائمة كاملة بالمنح الممنوحة لهؤلاء الأفراد والمنظمات.
٢. إجراء تحقيق شفاف في كيفية استخدام هذه الأموال، خصوصًا في الدعاوى القضائية ضد النقاد.
٣. في حال وجود أدلة على سوء استخدام مالي، ترهيب أو سلوك غير أخلاقي - نطالب بإجراء مراجعة مستقلة والوقف الفوري لأي تمويل لاحق.
٤. استعادة مصداقية مفهوم “Justice for Iran” — ليس كاسم لمنظمة، بل كمطالبة حقيقية من الشعب بالشفافية، المساءلة والأخلاق المهنية في العمل الحقوقي.
٥. بصفتنا جزءً من الأصوات التي تم إسكاتها: المتضررين، الناشطين المقمعين، والصحفيين تحت الضغط، نوقع هذا الالتماس.
وبالإضافة، التزمت القوانين الدولية لحماية الصحفيين بأن تقوم المؤسسات والمنظمات الدولية بحمايتهم من هذه التهديدات والدفاع عن حقوقهم.
أختار قاسمي، صحافية مستقلة وناشطة سياسية (ألمانيا)
غزال مداريان، صحافية استقصائية (الولايات المتحدة الأمريكية)
🇳🇱 In het Nederlands
Stop met het ondersteunen van “Justice for Iran” totdat volledige transparantie is gegarandeerd
Aangetekend aan de geldschieters van mensenrechtenprojecten met betrekking tot Iran, waaronder:
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, het ministerie van Buitenlandse Zaken van Nederland, het Europees Parlement en het Bureau of Near Eastern Affairs van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken (U.S. Department of State)
Wij, de ondertekenaars van dit verzoek, eisen onmiddellijke transparantie over de toewijzing en uitgave van miljoenen dollars aan subsidies die zijn toegekend aan individuen en organisaties die opereren onder de noemer “Justice for Iran” en zogenaamd de mensen- en minderhedenrechten in Iran verdedigen, maar die in de praktijk door sekte-achtige, ondemocratische en repressieve gedragingen het publieke vertrouwen ernstig hebben ondermijnd.
Jarenlang hebben personen zoals Soheila Amin-Tehrani (bekend als Shadi Amin), Shadi Sadr en hun netwerk aanzienlijke internationale financiering ontvangen onder labels als “vrouwenrechten”, “rechten van seksuele/gender minderheden” en “bestrijding van straffeloosheid”.
Er zijn echter geen overtuigende bewijzen dat deze middelen zijn gebruikt voor de oorspronkelijke doelen waarvoor ze zijn verstrekt; in plaats daarvan lijken ze voornamelijk te zijn gebruikt om critici in diskrediet te brengen, juridische rechtszaken aan te spannen tegen onafhankelijke journalisten en politieke rekeningen te vereffenen in ballingschap.
Herhaaldelijk hebben deze individuen hun strijd niet gericht op het ontmaskeren van de misdaden van het Iranse regime, maar tegen seculiere oppositiegroepen, nationalistische krachten, onafhankelijke activisten en zelfs exil-protestanten die een cruciale rol hebben gespeeld bij de organisatie en ondersteuning van volksopstanden.
Een duidelijk voorbeeld is de officiële juridische klacht van mevrouw Shadi Amin tegen een exil-journaliste met meer dan 40 jaar politieke en media-ervaring — waarvan het enige “delict” was om vragen te stellen over het gebruik van deze subsidies, sekteachtige structuren te onthullen en de verzwijgde getuigenissen van sommige getroffenen en hun families te publiceren.
Volgens de internationale persvrijheidswetten hebben journalisten onder andere de volgende rechten:
het recht op informatievergaring, inclusief toegang tot nieuwswaardige gebeurtenissen en het meenemen van professioneel gereedschap.
het recht op analyse en commentaar, wat nauw samenhangt met vrijheid van kritiek en meningsuiting.
het recht op fysieke veiligheid, aangezien journalisten vaak geconfronteerd worden met bedreigingen — zowel lichamelijk als reputatie-schadelijk.
Staten zijn verplicht journalisten tegen dergelijke bedreigingen te beschermen en ervoor te zorgen dat geen enkele actor — staats- of niet-staatsrechter, direct of indirect — hun veiligheid schaadt.
Onlangs heeft onderzoeksjournaliste Ghazal Madarian, gevestigd in de Verenigde Staten, documenten gepubliceerd waaruit blijkt dat meer dan drie miljoen dollar aan financiering uitsluitend door de Amerikaanse regering is toegekend aan deze personen en hun netwerk — onder andere voor een project getiteld Faces of Crime.
Voor zover bekend behoort Sigrid Rausing Trust ook tot de geldschieters van dit netwerk.
Ondanks deze substantiële bedragen is er nog nooit een transparant of openbaar rapport uitgebracht over hoe deze middelen zijn besteed.
Wij maken ons grote zorgen dat financiële middelen die bedoeld waren om de Iraanse civiele samenleving te versterken en slachtoffers te ondersteunen, zijn omgevormd tot instrumenten voor machtsmisbruik, censuur en de onderdrukking van onafhankelijke stemmen — met name journalisten in ballingschap.
Daarom verzoeken wij, de ondertekenaars, met respect en vastberadenheid:
De volledige lijst van toegekende subsidies aan deze personen en organisaties openbaar te maken.
Het gebruik van deze middelen transparant te onderzoeken, met name in juridische procedures tegen critici.
Indien er aanwijzingen zijn voor financieel misbruik, intimidatie of onethisch gedrag — een onafhankelijke beoordeling op te starten en verdere financiering op te schorten.
De geloofwaardigheid van het begrip “Justice for Iran” te herstellen — niet als naam van een organisatie, maar als legitieme eis van het volk voor transparantie, verantwoording en professionele ethiek in mensenrechtenwerk.
Als vertegenwoordigers van stemlozen — getroffen slachtoffers, gecensureerde activisten en onder druk staande journalisten — ondertekenen wij dit verzoek. Daarnaast zijn internationale organisaties op basis van internationale persbeschermingsregels verplicht journalisten tegen deze bedreigingen te beschermen en hun rechten te waarborgen.
Akhatar Ghassemi, onafhankelijke journalist & politieke activist (Duitsland)
Ghazal Madarian, onderzoeksjournalist (Verenigde Staten)
4.665
Das Anliegen
هممیهنان عزیز!
این متن به شش زبان انگلیسی، آلمانی، فارسی، فرانسه، عربی و هلندی در اینجا منتشر شده است.
This statement has been published in five languages: English, German, Persian, French, Arabic and Dutsch.
Stop Funding “Justice for Iran” Until Full Transparency Is Provided
Addressed to the financial sponsors of human rights projects related to Iran, including:
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, the Ministry of Foreign Affairs of the Netherlands, the European Parliament, and the U.S. Department of State, Bureau of Near Eastern Affairs
We, the undersigned, call for immediate transparency regarding the allocation and spending of millions of dollars in grants awarded to individuals and organizations operating under the banner of “Justice for Iran” and the defense of human and minority rights, but who in practice, through cult-like, undemocratic, and repressive conduct, have severely damaged public trust.
For years, individuals such as Soheila Amin-Tehrani (known as Shadi Amin), Shadi Sadr, and their affiliated network have obtained significant international funding under labels such as “women’s rights,” “sexual/gender minority rights,” and “combating impunity.”
However, not only is there insufficient evidence showing that these funds have been used for the purposes for which they were granted, but they have also largely been used to discredit critics, file baseless legal complaints against independent journalists, and settle political scores in exile.
Repeatedly, instead of focusing on exposing the crimes of the Islamic Republic, these individuals have turned their struggle against secular opposition groups, nationalist movements, independent activists, and even diaspora protesters who have played a crucial role in organizing and supporting popular uprisings.
A clear example of this behavior is the formal legal complaint filed by Ms. Shadi Amin against an exiled female journalist with over 40 years of political and media experience, whose only “crime” was to raise questions about the use of these funds, expose cult-like organizational structures, and publish the silenced testimonies of some victims and their families.
According to international press freedom laws, journalists are entitled to:
The right to seek news and information, including carrying the tools and equipment necessary for their profession. This right includes the ability to access events and places deemed newsworthy.
The right to interpret and comment, which primarily concerns the freedom to criticize and express viewpoints.
The right to personal safety, since journalists are often subject to violent threats and reputational attacks.
Governments are obligated to protect journalists from such threats and ensure that no individual, whether acting in an official or unofficial capacity, endangers their security — directly or indirectly.
Recently, investigative journalist Ghazal Madarian, based in the United States, published documents revealing that over three million dollars in funding was allocated to these individuals and their network by the U.S. government alone — including for a project titled Faces of Crime.
According to available data, the Sigrid Rausing Trust has also been one of the major funders of this network.
Despite these considerable sums, no transparent or public report on how this funding has been spent has ever been published.
We are deeply concerned that financial resources meant to empower Iranian civil society and support victims have become tools for power consolidation, censorship, and the suppression of independent voices — especially journalists — in exile
Therefore, we, the undersigned, respectfully and sincerely call on you to
Publish the complete list of grants awarded to these individuals and organizations.
Transparently investigate how these funds have been spent, particularly in legal actions against critics.
In cases where evidence of financial misuse, intimidation, or unethical behavior exists, initiate an independent review process and suspend further funding.
Restore the credibility of the concept of “justice for Iran” — not as the name of an organization, but as a genuine public demand for transparency, accountability, and professional ethics in human rights work.
As part of the silenced voices of victims, censored activists, and pressured journalists, we sign this petition.
Moreover, under international journalism protection laws, institutions and international organizations are obliged to defend journalists against such threats and uphold their rights.
Akhatar Ghassemi, Independent Journalist and Political Activist (Germany)
Ghazal Madarian, Investigative Journalist (United States)
Stoppen Sie die Finanzierung von „Justice for Iran“, bis vollständige Transparenz gewährleistet ist
An die Geldgeber von Menschenrechtsprojekten im Zusammenhang mit dem Iran, darunter:
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, das Außenministerium der Niederlande, das Europäische Parlament und das Bureau of Near Eastern Affairs des US-Außenministeriums (U.S. Department of State, Bureau of Near Eastern Affairs)
Wir, die Unterzeichner dieser Petition, fordern eine sofortige Transparenz hinsichtlich der Vergabe und Verwendung von Millionen Dollar an Fördermitteln, die an Personen und Organisationen vergeben wurden, die angeblich unter dem Namen „Justice for Iran“ und im Namen der Verteidigung der Menschen- und Minderheitenrechte agieren, in der Praxis jedoch durch sektenartiges, undemokratisches und unterdrückerisches Verhalten das öffentliche Vertrauen erheblich beschädigt haben.
Seit Jahren erhalten Personen wie Soheila Amin-Tehrani (bekannt als Shadi Amin), Shadi Sadr und ihr nahestehendes Netzwerk bedeutende internationale Fördermittel unter Bezeichnungen wie „Frauenrechte“, „Rechte sexueller/genderbezogener Minderheiten“ oder „Kampf gegen Straflosigkeit“.
Es gibt jedoch nicht nur einen Mangel an Belegen dafür, dass diese Mittel im Sinne der ursprünglichen Förderziele verwendet wurden, sondern vielmehr zahlreiche Hinweise darauf, dass sie hauptsächlich zur Diffamierung von Kritikern, zur Einleitung unbegründeter rechtlicher Verfahren gegen unabhängige Journalist*innen und zur Abrechnung mit politischen Gegnern im Exil eingesetzt wurden.
Diese Personen haben ihre Angriffe wiederholt nicht gegen das islamische Regime im Iran, sondern gegen die säkulare Opposition, nationalistische Kräfte, unabhängige Aktivist*innen und sogar gegen Exil-Protestierende gerichtet, die eine bedeutende Rolle bei der Organisation und Unterstützung von Volksaufständen gespielt haben.
Ein deutliches Beispiel für ein solches Verhalten ist die offizielle Klage von Frau Shadi Amin gegen eine im Exil lebende Journalistin mit über 40 Jahren Erfahrung im politischen und medialen Bereich — deren einziges „Vergehen“ darin bestand, Fragen zur Verwendung der Fördermittel zu stellen, sektenartige Strukturen aufzudecken und die unterdrückten Stimmen einiger Betroffener und ihrer Familien öffentlich zu machen.
Laut internationalem Presserecht haben Journalist*innen folgende Rechte:
Das Recht auf Informationsbeschaffung, einschließlich des Zugangs zu Informationsquellen und dem Mitführen beruflicher Ausrüstung.
Das Recht auf Analyse und Kommentierung, das eng mit der Meinungsfreiheit und dem Recht auf Kritik verknüpft ist.
Das Recht auf körperliche Unversehrtheit, da Journalist*innen häufig Bedrohungen ausgesetzt sind, sowohl physischer als auch rufschädigender Natur.
Staaten sind verpflichtet, Journalist*innen vor solchen Bedrohungen zu schützen und sicherzustellen, dass weder staatliche noch nichtstaatliche Akteure direkt oder indirekt ihre Sicherheit gefährden.
Vor Kurzem hat die in den USA ansässige investigative Journalistin Ghazal Madarian Dokumente veröffentlicht, aus denen hervorgeht, dass allein von der US-Regierung über drei Millionen Dollar an diese Personen und ihr Netzwerk vergeben wurden — unter anderem für ein Projekt mit dem Titel Faces of Crime.
Laut vorliegenden Informationen zählt auch der Sigrid Rausing Trust zu den Förderern dieses Netzwerks.
Trotz dieser erheblichen Summen wurde bislang kein transparenter und öffentlicher Bericht über die Mittelverwendung veröffentlicht.
Wir sind zutiefst besorgt darüber, dass finanzielle Ressourcen, die zur Stärkung der iranischen Zivilgesellschaft und zur Unterstützung von Betroffenen gedacht sind, heute als Instrumente für Machtmissbrauch, Zensur und die Unterdrückung unabhängiger Stimmen — insbesondere von Journalist*innen im Exil — missbraucht werden.
Daher fordern wir, die Unterzeichner dieser Petition, mit Respekt und Nachdruck:
Die Veröffentlichung der vollständigen Liste der vergebenen Fördermittel an die betreffenden Personen und Organisationen.
Eine transparente Prüfung der Mittelverwendung, insbesondere im Zusammenhang mit Klagen gegen Kritiker*innen.
Im Falle von Hinweisen auf finanziellen Missbrauch, Einschüchterung oder unethisches Verhalten die Einleitung einer unabhängigen Untersuchung sowie die Aussetzung weiterer Finanzierungen.
Die Wiederherstellung der Glaubwürdigkeit des Begriffs „Gerechtigkeit für Iran“ – nicht als Name einer Organisation, sondern als legitime Forderung der Bevölkerung nach Transparenz, Rechenschaft und ethischem Verhalten im Bereich der Menschenrechtsarbeit.
Als Teil der zum Schweigen gebrachten Stimmen von Betroffenen, zensierten Aktivistinnen und unter Druck stehenden Journalistinnen unterzeichnen wir diese Petition.
Internationale Institutionen und Organisationen sind zudem verpflichtet, gemäß den geltenden Regeln des internationalen Presserechts, Journalist*innen vor solchen Bedrohungen zu schützen.
Akhatar Ghassemi, freie Journalistin und politische Aktivistin (Deutschland)
Ghazal Madarian, investigative Journalistin (USA)
✉️ خطاب به نهادهای تأمینکننده بودجه برای پروژههای حقوق بشری ایران، از جمله:
Sigrid Rausing Trust، Hivos، National Endowment for Democracy (NED)، Open Society Foundations (OSF)، Heinrich Böll Stiftung، Google.org، European Endowment for Democracy (EED)، USAID، وزارت خارجهی هلند، پارلمان اروپا، و Bureau of Near Eastern Affairs از وزارت خارجهی ایالات متحده (U.S. Department of State, Bureau of Near Eastern Affairs)
ما، امضاکنندگان این دادخواست، خواهان شفافسازی فوری دربارهی نحوهی تخصیص و مصرف میلیونها دلار کمک مالی (فاند) به اشخاص و گروههایی هستیم که ظاهراً بهنام «عدالت برای ایران» و دفاع از حقوق بشر و اقلیتها، ولی در عمل با رفتاری فرقهای، غیردموکراتیک و سرکوبگرانه، اعتماد عمومی را بهشدت خدشهدار کردهاند
برای سالها، افرادی مانند سهیلا امینترابی معروف به شادی امین، شادی صدر و شبکهی نزدیک به آنها، با عناوینی چون «حقوق زنان»، «حقوق اقلیتهای جنسی/جنسیتی» و «مبارزه با مصونیت»، موفق به جذب کمکهای مالی کلان از نهادهای بینالمللی شدهاند.
اما نهتنها شواهد کافی که بیانگر اختصاص دادن این منابع در جهت اهدافی که دلیل اصلی حمایت نهادهای بینالمللی بودهاند، در دست نیست، بلکه عمدتاً برای تخریب منتقدان، تشکیل پروندههای واهیِ حقوقی علیه خبرنگاران مستقل، و تسویهحسابهای سیاسی در تبعید مورد استفاده قرار گرفتهاند
این افراد، بارها و بارها بهجای تمرکز بر افشای جنایات جمهوری اسلامی، مبارزهی خود را متوجه اپوزیسیون سکولار، نیروهای ملیگرا، فعالان مستقل، و حتی معترضان خارجنشینی کردهاند که خود نقش قابلتوجهی در تدارک و پشتیبانی اعتراضات مردمی داشتهاند.
نمونهی روشن این رفتار، شکایت رسمی خانم شادی امین از یک خبرنگار زن تبعیدی با بیش از ۴۰ سال سابقه فعالیت سیاسی و رسانهای است؛ کسی که تنها «جرم» او، طرح پرسش دربارهی نحوهی هزینهکرد این فاندها، افشای ساختارهای فرقهای، و انتشار روایتهای خاموششدهی برخی از آسیبدیدگان و خانوادههایشان بوده است.
با توجه به اینکه مهمترین حق روزنامهنگاران در قوانین بینالمللی حوزه مطبوعات، برخورداری از:
۱. «حق جستجوی» اخبار و اطلاعات و همراه داشتن ابزارها و ملزومات حرفهای است.
۲. حق تحلیل و تفسیر، که عمدتاً به آزادی انتقاد و بیان دیدگاهها مربوط میشود.
۳. حق برخورداری از امنیت جانی، چرا که خبرنگاران در معرض تهدیدهای جانی و حیثیتی هستند.
دولتها موظفاند با هرگونه تهدید خشونتآمیز علیه خبرنگاران برخورد کرده و اجازه ندهند هیچکس، اعم از دولتی یا غیردولتی، امنیت این افراد را تهدید کند.
بهتازگی نیز غزال مدیریان، خبرنگار تحقیقی ساکن آمریکا، اسنادی را منتشر کرده که نشان میدهد تنها از دولت ایالات متحده، بیش از سه میلیون دلار فاند به این افراد و شبکهی وابسته به آنها اختصاص داده شده است ـ از جمله برای پروژهای با عنوان Faces of Crime.
همچنین طبق اطلاعات موجود، Sigrid Rausing Trust نیز یکی از حامیان مالی این شبکه بوده است.
با وجود این مبالغ قابلتوجه، تاکنون هیچ گزارش شفاف و عمومی از نحوهی هزینهکرد این کمکها منتشر نشده است.
ما عمیقاً نگران آن هستیم که منابع مالیای که باید صرف توانمندسازی جامعهی مدنی ایران و حمایت از آسیبدیدگان شود، امروز به ابزاری برای قدرتطلبی، سانسور، و سرکوب صداهای مستقل و بهویژه خبرنگاران در تبعید بدل شده است.
از همینرو، ما امضاکنندگان این نامه، با احترام و صداقت، از شما تقاضا داریم:
۱. فهرست کامل کمکهای مالی اعطا شده به این اشخاص و سازمانها را منتشر کنید.
۲. نحوهی مصرف این بودجهها، بهویژه در پروندههای قضایی علیه منتقدان، را بهطور شفاف بررسی نمایید.
۳. در صورت وجود شواهد سوءاستفاده مالی، تهدید یا رفتار غیراخلاقی، روند بررسی مستقل و توقف تأمین بودجه را در دستور کار قرار دهید.
۴. ما خواهان بازگرداندن اعتبار به مفهوم «عدالت برای ایران» هستیم – نه بهعنوان نام یک سازمان، بلکه بهعنوان مطالبهی مردم برای شفافیت، پاسخگویی، و اخلاق حرفهای در فعالیتهای حقوق بشری.
۵. ما بهعنوان بخشی از صدای خاموششدهی آسیبدیدگان، فعالان سانسورشده، و خبرنگاران تحت فشار، این درخواست را امضا میکنیم.
همچنین بر اساس قوانین و مقررات بینالمللی حقوق خبرنگاران، نهادها و تشکیلات بینالمللی موظفاند برای حفظ حقوق این قشر، از خبرنگاران در برابر این تهدیدها حمایت نمایند.
اختر قاسمی، خبرنگار آزاد و فعال سیاسی (آلمان)
غزال مدیریان، خبرنگار تحقیقی (ایالات متحده)
🇫🇷 Traduction française fidèle du texte du pétition :
Arrêtez de financer « Justice for Iran » jusqu’à ce qu’une transparence totale soit garantie
Adresse aux bailleurs de fonds des projets de défense des droits humains liés à l’Iran, notamment :
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, ministère des Affaires étrangères des Pays‑Bas, Parlement européen, et Bureau of Near Eastern Affairs du Département d’État des États‑Unis.
Nous, soussigné·e·s, demandons une transparence immédiate concernant l’attribution et l’utilisation de millions de dollars de subventions accordées à des personnes et groupes agissant sous la bannière « Justice for Iran » et prétendant défendre les droits humains et les droits des minorités, mais qui, dans les faits, par un comportement sectaire, antidémocratique et répressif, ont gravement entamé la confiance du public.
Depuis des années, des personnes telles que Soheila Amin‑Tehrani (connue sous le nom de Shadi Amin), Shadi Sadr et leur réseau affilié reçoivent des financements considérables de la part d’organisations internationales sous des labels tels que « droits des femmes », « droits des minorités sexuelles/de genre » et « lutte contre l’impunité ».
Cependant, non seulement il n’existe pas de preuves suffisantes que ces fonds aient été utilisés aux fins initialement prévues, mais il est également manifeste qu’ils ont principalement servi à discréditer des critiques, déposer des plaintes juridiques infondées contre des journalistes indépendants, et régler des comptes politiques dans l’exil.
À plusieurs reprises, au lieu de se concentrer sur l’exposé des crimes du régime iranien, ces personnes ont orienté leur action contre l’opposition laïque, les mouvements nationalistes, les activistes indépendants, et même les manifestant·e·s de la diaspora qui ont joué un rôle significatif dans l’organisation et le soutien des soulèvements populaires.
Un exemple clair est la plainte formelle déposée par Mme Shadi Amin contre une journaliste exilée avec plus de 40 ans d’expérience politique et médiatique — dont seul « crime » était de questionner l’utilisation de ces fonds, dénoncer des structures sectaires, et publier les témoignages tus de certaines personnes concernées et de leurs familles.
Conformément au droit international de la presse, les journalistes ont les droits suivants
Le droit d’investigation, y compris d’accès aux informations et au matériel professionnel.
Le droit à l’analyse et à la critique, lié à la liberté d’expression.
Le droit à la sécurité personnelle, puisque les journalistes sont exposés à des menaces physiques ou réputationnelles.
Les États sont tenus de protéger les journalistes contre ces menaces et de veiller à ce qu’aucune entité, publique ou privée, directe ou indirecte, ne compromette leur sécurité.
Récemment, la journaliste d’investigation Ghazal Madarian, installée aux États‑Unis, a publié des documents qui révèlent que plus de trois millions de dollars ont été alloués, par le gouvernement américain uniquement, à ces personnes et à leur réseau — notamment pour un projet intitulé Faces of Crime.
Selon les informations disponibles, le Sigrid Rausing Trust figure également parmi les principaux bailleurs de ce réseau.
Malgré ces montants considérables, aucun rapport transparent ou public sur l’utilisation de ces fonds n’a jamais été publié.
Nous sommes profondément préoccupés que des ressources censées renforcer la société civile iranienne et soutenir les victimes soient devenues des instruments de consolidation du pouvoir, de censure et de répression des voix indépendantes — notamment des journalistes en exil.
Par conséquent, nous, soussigné·e·s, appelons respectueusement et fermement :
À publier la liste complète des subventions attribuées à ces individus et organisations.
À enquêter de manière transparente sur l’usage de ces fonds, notamment dans les procédures juridiques contre les critiques.
En cas de preuves de mauvaise utilisation financière, d’intimidation ou de comportements contraires à l’éthique : initier un examen indépendant et suspendre tout financement ultérieur.
À rétablir la crédibilité du concept de « Justice for Iran » — non comme nom d’organisation, mais comme exigence légitime du peuple pour transparence, redevabilité et éthique professionnelle dans le travail en droits humains.
En tant que porte-voix des victimes réduites au silence, des activistes censuré·e·s et des journalistes sous pression, nous signons cette pétition.
De plus, selon les lois internationales protégeant les journalistes, les institutions et organisations internationales doivent défendre les droits des journalistes et les protéger contre ces menaces.
Akhatar Ghassemi, journaliste indépendante et activiste politique (Allemagne)
Ghazal Madarian, journaliste d’investigation (États-Unis)
🇸🇦 الترجمة باللغة العربية الدقيقة:
أوقفوا تمويل “Justice for Iran” حتى يتم ضمان الشفافية الكاملة
موجه إلى الجهات الممولة لمشاريع حقوق الإنسان المتعلقة بإيران، بما في ذلك:
Sigrid Rausing Trust، Hivos، National Endowment for Democracy (NED)، Open Society Foundations (OSF)، Heinrich Böll Stiftung، Google.org، European Endowment for Democracy (EED)، USAID، وزارة الخارجية الهولندية، البرلمان الأوروبي، و Bureau of Near Eastern Affairs التابع لوزارة الخارجية الأمريكية.
نحن الموقعون على هذا الالتماس، نطالب بشفافية فورية بشأن تخصيص وإنفاق ملايين الدولارات من المنح التي مُنحت لأفراد ومجموعات تُعرف باسم “Justice for Iran” وتدّعي الدفاع عن حقوق الإنسان وحقوق الأقليات، لكنها في الواقع، بسلوك طائفي وغير ديمقراطي وقمعي، أضرت بثقة الجمهور بشكل كبير.
على مدى سنوات، تلقت شخصيات مثل سوهيلا أمين-تهراني (المعروفة باسم شادي أمين)، شادي صدر وشبكتهم التمويل الدولي الكبير تحت شعارات مثل “حقوق النساء”، “حقوق الأقليات الجنسية/الجندرية”، و”مكافحة الإفلات من العقاب”.
لكن، ليس فقط لا توجد أدلة كافية تُظهر أن هذه الموارد استخدمت للأهداف الأصلية التي من أجلها مُنحت، بل لقد استُخدمت إلى حد كبير لتشويه سمعة النقّاد، رفع دعاوى قضائية كيدية ضد الصحفيين المستقلين، وتصفية حسابات سياسية في المنفى.
بدلاً من التركيز على كشف مجازر النظام الإيراني، وجهت جهودهم مرارًا ضد المعارضة العلمانية، القوى القومية، الناشطين المستقلين، وحتى المتظاهرين في الشتات الذين لعبوا دورًا مهمًا في تنظيم ودعم الاحتجاجات الشعبية.
مثال واضح على ذلك هو الدعوى القضائية المرفوعة رسميًا من قبل السيدة شادي أمين ضد صحفية لاجئة لها أكثر من ٤٠ عامًا من الخبرة السياسية والإعلامية — والتي كان “جرمها” الوحيد طرح أسئلة حول كيفية استخدام هذه الأموال، وكشف هياكل تنظيمية طائفية، ونشر شهادات مكتومة لبعض الضحايا وعائلاتهم.
وفقًا للقوانين الدولية لحماية حرية الصحافة، يحق للصحفيين:
١. الحق في التحري عن الأخبار والمعلومات، بما في ذلك الوصول إلى الأماكن المشتبه أن فيها أحداث ذات قيمة إخبارية وحمل أدوات العمل الضرورية.
٢. الحق في التحليل والتعبير — أي حرية النقد وإبداء الرأي.
٣. الحق في الحماية البدنية، حيث يتعرض الصحفيون لمخاطر تهديدات جسدية وسمعية.
المطلوب من الدول أن تحمي الصحفيين من هذه التهديدات، وأن تمنع أي جهة، حكومية كانت أو غير حكومية، مباشرة أو غير مباشرة، من المساس بأمانهم.
مؤخرًا، نشرت الصحفية الاستقصائية غزال مداريان، المقيمة في الولايات المتحدة، وثائق تُظهر أن أكثر من ثلاثة ملايين دولار تم تخصيصها من الحكومة الأمريكية لهذه الأشخاص وشبكتهم — بما في ذلك مشروع بعنوان Faces of Crime.
وكذلك، وفقًا للمعلومات المتوفرة، فإن Sigrid Rausing Trust كانت من الجهات الممولة لهذا الشبكة.
على الرغم من هذه المبالغ الضخمة، لم يتم نشر أي تقرير شفاف أو علني عن كيفية صرف هذه الأموال.
نحن قلقون بعمق من أن الموارد المالية التي كان من المفترض أن تُستخدم لتعزيز المجتمع المدني الإيراني ودعم المتضررين، قد تحولت إلى أدوات لاستغلال السلطة، الرقابة، وقمع الأصوات المستقلة — وخاصة الصحفيين في المنفى.
لذا، نحن الموقعون على هذا الالتماس، نوجه نداءً محترمًا وجادًا:
١. تقديم قائمة كاملة بالمنح الممنوحة لهؤلاء الأفراد والمنظمات.
٢. إجراء تحقيق شفاف في كيفية استخدام هذه الأموال، خصوصًا في الدعاوى القضائية ضد النقاد.
٣. في حال وجود أدلة على سوء استخدام مالي، ترهيب أو سلوك غير أخلاقي - نطالب بإجراء مراجعة مستقلة والوقف الفوري لأي تمويل لاحق.
٤. استعادة مصداقية مفهوم “Justice for Iran” — ليس كاسم لمنظمة، بل كمطالبة حقيقية من الشعب بالشفافية، المساءلة والأخلاق المهنية في العمل الحقوقي.
٥. بصفتنا جزءً من الأصوات التي تم إسكاتها: المتضررين، الناشطين المقمعين، والصحفيين تحت الضغط، نوقع هذا الالتماس.
وبالإضافة، التزمت القوانين الدولية لحماية الصحفيين بأن تقوم المؤسسات والمنظمات الدولية بحمايتهم من هذه التهديدات والدفاع عن حقوقهم.
أختار قاسمي، صحافية مستقلة وناشطة سياسية (ألمانيا)
غزال مداريان، صحافية استقصائية (الولايات المتحدة الأمريكية)
🇳🇱 In het Nederlands
Stop met het ondersteunen van “Justice for Iran” totdat volledige transparantie is gegarandeerd
Aangetekend aan de geldschieters van mensenrechtenprojecten met betrekking tot Iran, waaronder:
Sigrid Rausing Trust, Hivos, National Endowment for Democracy (NED), Open Society Foundations (OSF), Heinrich Böll Stiftung, Google.org, European Endowment for Democracy (EED), USAID, het ministerie van Buitenlandse Zaken van Nederland, het Europees Parlement en het Bureau of Near Eastern Affairs van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken (U.S. Department of State)
Wij, de ondertekenaars van dit verzoek, eisen onmiddellijke transparantie over de toewijzing en uitgave van miljoenen dollars aan subsidies die zijn toegekend aan individuen en organisaties die opereren onder de noemer “Justice for Iran” en zogenaamd de mensen- en minderhedenrechten in Iran verdedigen, maar die in de praktijk door sekte-achtige, ondemocratische en repressieve gedragingen het publieke vertrouwen ernstig hebben ondermijnd.
Jarenlang hebben personen zoals Soheila Amin-Tehrani (bekend als Shadi Amin), Shadi Sadr en hun netwerk aanzienlijke internationale financiering ontvangen onder labels als “vrouwenrechten”, “rechten van seksuele/gender minderheden” en “bestrijding van straffeloosheid”.
Er zijn echter geen overtuigende bewijzen dat deze middelen zijn gebruikt voor de oorspronkelijke doelen waarvoor ze zijn verstrekt; in plaats daarvan lijken ze voornamelijk te zijn gebruikt om critici in diskrediet te brengen, juridische rechtszaken aan te spannen tegen onafhankelijke journalisten en politieke rekeningen te vereffenen in ballingschap.
Herhaaldelijk hebben deze individuen hun strijd niet gericht op het ontmaskeren van de misdaden van het Iranse regime, maar tegen seculiere oppositiegroepen, nationalistische krachten, onafhankelijke activisten en zelfs exil-protestanten die een cruciale rol hebben gespeeld bij de organisatie en ondersteuning van volksopstanden.
Een duidelijk voorbeeld is de officiële juridische klacht van mevrouw Shadi Amin tegen een exil-journaliste met meer dan 40 jaar politieke en media-ervaring — waarvan het enige “delict” was om vragen te stellen over het gebruik van deze subsidies, sekteachtige structuren te onthullen en de verzwijgde getuigenissen van sommige getroffenen en hun families te publiceren.
Volgens de internationale persvrijheidswetten hebben journalisten onder andere de volgende rechten:
het recht op informatievergaring, inclusief toegang tot nieuwswaardige gebeurtenissen en het meenemen van professioneel gereedschap.
het recht op analyse en commentaar, wat nauw samenhangt met vrijheid van kritiek en meningsuiting.
het recht op fysieke veiligheid, aangezien journalisten vaak geconfronteerd worden met bedreigingen — zowel lichamelijk als reputatie-schadelijk.
Staten zijn verplicht journalisten tegen dergelijke bedreigingen te beschermen en ervoor te zorgen dat geen enkele actor — staats- of niet-staatsrechter, direct of indirect — hun veiligheid schaadt.
Onlangs heeft onderzoeksjournaliste Ghazal Madarian, gevestigd in de Verenigde Staten, documenten gepubliceerd waaruit blijkt dat meer dan drie miljoen dollar aan financiering uitsluitend door de Amerikaanse regering is toegekend aan deze personen en hun netwerk — onder andere voor een project getiteld Faces of Crime.
Voor zover bekend behoort Sigrid Rausing Trust ook tot de geldschieters van dit netwerk.
Ondanks deze substantiële bedragen is er nog nooit een transparant of openbaar rapport uitgebracht over hoe deze middelen zijn besteed.
Wij maken ons grote zorgen dat financiële middelen die bedoeld waren om de Iraanse civiele samenleving te versterken en slachtoffers te ondersteunen, zijn omgevormd tot instrumenten voor machtsmisbruik, censuur en de onderdrukking van onafhankelijke stemmen — met name journalisten in ballingschap.
Daarom verzoeken wij, de ondertekenaars, met respect en vastberadenheid:
De volledige lijst van toegekende subsidies aan deze personen en organisaties openbaar te maken.
Het gebruik van deze middelen transparant te onderzoeken, met name in juridische procedures tegen critici.
Indien er aanwijzingen zijn voor financieel misbruik, intimidatie of onethisch gedrag — een onafhankelijke beoordeling op te starten en verdere financiering op te schorten.
De geloofwaardigheid van het begrip “Justice for Iran” te herstellen — niet als naam van een organisatie, maar als legitieme eis van het volk voor transparantie, verantwoording en professionele ethiek in mensenrechtenwerk.
Als vertegenwoordigers van stemlozen — getroffen slachtoffers, gecensureerde activisten en onder druk staande journalisten — ondertekenen wij dit verzoek. Daarnaast zijn internationale organisaties op basis van internationale persbeschermingsregels verplicht journalisten tegen deze bedreigingen te beschermen en hun rechten te waarborgen.
Akhatar Ghassemi, onafhankelijke journalist & politieke activist (Duitsland)
Ghazal Madarian, onderzoeksjournalist (Verenigde Staten)
Kommentare von Unterstützer*innen
Updates zur Petition
Diese Petition teilen
Petition am 3. August 2025 erstellt